از دیدگاه خواجه نصیر، معنای لغوی «ایمان»، تصدیق و باور داشتن است؛ و در اصطلاح، «تصدیق قلبی و زبانی» است به طوری که اوّلی بدون دومی و دومی بدون اوّلی کافی نیست. به نظر خواجه نصیر، ایمان ظنّی و تقلیدی در سلسله مراتب ایمان قرار دارند و هر دو، جزء مراتب پایین ایمان می‌باشند اما ایمان یقینی، بالاترین مرتبة ایمان است. ایشان معتقد است اسلام و ایمان، از جهتی مغایر و از جهتی مشابه و عین یکدیگر هستند. لذا به لحاظ حکم، اسلام أعمّ از ایمان است ولی با توجه به مفاد و مضمون برخی از آیات قرآن، اسلام و ایمان برابرند. همچنین «عمل» از مفهوم «ایمان» خارج است؛ زیرا در آیات قرآن مجید، «عمل» به «ایمان» عطف گردیده و این، دلیلی است بر بیرونی بودن «عمل» نسبت به ایمان.
خادمی، عین الله. (1389). چیستی ایمان و رابطه آن با اسلام از دیدگاه خواجه طوسی. پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت)، 8(2)، 127–148. https://doi.org/10.30497/prr.2012.1124
MLA
خادمی، عین الله. "چیستی ایمان و رابطه آن با اسلام از دیدگاه خواجه طوسی"، پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت)، 8، 2، 1389، 127–148. doi: 10.30497/prr.2012.1124
HARVARD
خادمی، عین الله. (1389). 'چیستی ایمان و رابطه آن با اسلام از دیدگاه خواجه طوسی'، پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت)، 8(2), pp. 127–148. doi: 10.30497/prr.2012.1124
CHICAGO
خادمی، عین الله، "چیستی ایمان و رابطه آن با اسلام از دیدگاه خواجه طوسی." پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت)، 8 2 (1389): 127–148, doi: 10.30497/prr.2012.1124
VANCOUVER
خادمی عین الله. چیستی ایمان و رابطه آن با اسلام از دیدگاه خواجه طوسی. پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت). 1389;8(2):127–148. doi: 10.30497/prr.2012.1124
پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت)