دانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420A Philosophical Approach to Friendship and Other-Concern With an Emphasis on the Neo-Aristotelian Philosopher Julia Annas in Morality of Happinessرویکردی فلسفی به دوستی و دغدغۀ دیگری با تکیه بر آراء فیلسوف نوارسطویی جولیا آناس در کتاب اخلاق سعادت1267545410.30497/prr.2020.75454FAنغمهپرواندانشآموختۀ دکتری فلسفه دین، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.محسنجوادیاستاد گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایرانانشااللهرحمتیاستاد دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران.Journal Article20190504With the revival of virtue ethics in 1958, new philosophical debates in the field of friendship emerged. Nowadays, the Neo-Aristotelians are reviving and modifying the ancient Aristotelian concepts. They are also reflecting on post-Aristotelian schools of antiquity. According to them, the most crucial demand in virtue ethics for achieving good interior life is the rational formation of internal feelings, emotions, and excitement. Some scholars have accused their theory of being egotistic, because of their emphasis on the interior part of human life. This article shows the role of other-concern and friendship in happiness and their importance in Aristotelian, post-Aristotelian, Neo-Aristotelian, and virtue ethics theories. We also explain how Julia Annas, as a Neo-Aristotelian philosopher, does not accept that the ancient theories of happiness are egotistic. Also, we describe what boundaries she puts for friendship and other-concern.همراه با احیای دوبارۀ اخلاق فضیلت در سال 1958 بحثهای فلسفی جدیدی در حوزۀ دوستی پا گرفت. در عصر حاضر نوارسطوییان از جمله مکاتبی هستند که علاوه بر احیا و نیز جرحوتعدیل مفاهیم ارسطویی دوران باستان بر مکاتب پساارسطویی دوران باستان نیز تعمق کرده و مهمترین مطالبۀ اخلاق فضیلت را شکل دادن عقلانی احساسات، عواطف و هیجانات درونی فرد برای خوب زندگی کردن به لحاظ درونی تلقی کردهاند. مهم شمردن درونیات انسانی به این شکل سبب وارد آمدن اتهاماتی مانند خودگزینانه بودن به آنها شده است. در این مقاله، ضمن پرداختن به «دغدغۀ دیگری» به منزلۀ مؤلفهای جدید در اخلاق فضیلت نوین و بررسی اهمیت و نقش «دغدغۀ دیگری» و دوستی در سعادت انسان از منظر ارسطو و مکاتب پساارسطویی و نوارسطوییان، به این مهم پرداخته میشود که جولیا آناس در مقام فیلسوفی نوارسطویی بر چه اساسی نظریههای مکاتب باستانی در باب سعادت را آغشته به خودگزینی نمیداند، و چه جایگاه و حد مرزی برای دوستی و دغدغۀ دیگری متصور است.https://prrj.isu.ac.ir/article_75454_e0b5b498f16be63117db8605f5ad6262.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Participation in Eternity: The Ultimate Ground of Aristotle’s Teleological Explanationمشارکت در حیات الوهی: بنیاد نهایی تبیین غایتشناختی نزد ارسطو2748275910.30497/prr.2020.2759FAمصطفیزالیاستادیار فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-0953-9657Journal Article20190728Divine aspect of Aristotelian Philosophy and especially the divine aspect of his teleology is one of the most difficult and controversial problems. This difficulty leads to rejection of any divine aspect in his teleology, because the contemporary defenses of teleology, on the one hand have interpreted divine teleology as an explanation of world as an intentional act of a wise creator, and on the other hand, have regarded Aristotle’s teleology as a methodological approach to explain the functions of natural substances and human actions. So, Aristotle’s teleology has no divine significance. In contrast to this prevailing approach, this article investigates the divine aspect of Aristotle’s teleology. Even though he does not explicitly refer to intelligent design to explain the order of natural and human world, but the ultimate functions of these substances are explained with reference to god as a paradigm of teleology. In natural substances, the kind as an eternal entity is a real telos and the ultimate telos of human being lies in intellect as a divine element. So, the god is regarded as an ideal of intellectual eternal life and the purposiveness of natural and human worlds, is due to their participation of divine life. Therefore, the Aristotle’s teleology has explicit theological implications and has become to an ontological framework for intellectual interpretation of happiness in Abrahamic religions.وجه الوهی فلسفه ارسطو، و به طور خاص وجه الوهی غایتشناسی او، مسئلهای مناقشهبرانگیز و حتی شدیداً مورد انکار است؛ چرا که تفسیرهای معاصر غایتشناسی، از یک سو غایتشناسی الهیاتی را تبیین جهان به عنوان فعل قصدمندانه خالقی حکیم تلقی کرده، و از سوی دیگر غایتشناسی ارسطو را صرفاً روشی برای تبیین کارکردهای جواهر طبیعی و افعال انسانی میدانند. در نتیجه غایتشناسی ارسطو فاقد هر گونه دلالت الهیاتی تلقی میشود. این نوشتار با نظر به اوصاف امر الهی در اندیشه ارسطو نشان میدهد که او در حوزه زیستشناسی و اخلاق، گرچه پای تبیینهای غایتشناختی به معنای طراحی هوشمند را به میان نمیکشد، در عین حال، کارکرد نهایی انواع طبیعی زنده و نوع انسان را با ارجاع به عنصری الهی در آنها تبیین میکند. به بیان مشخصتر، در انواع طبیعی زنده فقط نوع است که از جهت سرمدیتاش در جایگاه غایت به معنای حقیقی قرار میگیرد، حال آن که در انسان، غایت نهایی با ارجاع به عنصر الوهی محقق در هر فرد یعنی عقل احراز میشود. پس خدا به عنوان نمونۀ ایدئال تحققِ حیاتِ سرمدیِ معقول لحاظ میشود و غایتمندی جهان طبیعی زنده و جهان انسانی چیزی نیست مگر تشبه به این حیات سرمدی. بنابراین غایتشناسی ارسطو واجد استلزامات صریح الهیاتی است و چهارچوبی هستیشناختی را برای تفسیر عقلانی مفهوم سعادت در فلسفههای دینی فراهم میسازد.https://prrj.isu.ac.ir/article_2759_35c5a2cb362c4d214156f930e7d13252.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Hume's Objection from Evil to the Design Argument and Skeptical Theismاعتراض هیوم به برهان نظم بر مبنای وجود شر و خداباوری شکاکانه49687537310.30497/prr.2020.75373FAامیرصائمیاستادیار پژوهشکده فلسفه، پژوهشگاه دانشهای بنیادی، تهران، ایرانسید محمد هادیهدایتزاده رضویاستادیار پژوهشکده ریاضیات،
پژوهشگاه دانشهای بنیادی، تهران، ایرانJournal Article20191102Abstract. In Dialogues Concerning Natural Religion, Hume seeks to refute the teleological argument on the basis of the existence of evil in the world. This paper addresses this main objection of Hume’s. I will discuss whether a skeptical theist, in particular, is in a position to answer Hume’s objection. The problem for skeptical theists is that Hume’s objection to the design argument is structurally symmetrical to their solution to the problem of evil. I will argue that this structural symmetry can be specified in two ways, which I will call “unknown reasons for the design” and “ignorance of God’s reasons”. I will argue that while the first symmetry is not threatening to the design argument, the second symmetry poses a serious problem for the design argument. Nevertheless, I will argue that a theist may be able to respond to the problem, provided that she weakens her conclusion sufficiently, and that she takes onboard certain assumptions.در کتاب <em>گفتگویی درباره دین طبیعی</em>، هیوم بر مبنای مشاهده شر در عالم تلاش میکند نشان دهد وجود شر خللی ترمیمناپذیر در استدلالهای طبیعی به سود خداوند ایجاد میکند. موضوع این نوشته این اعتراض عمده هیوم است. در این مقاله، مشخصاً میخواهیم بررسی کنیم که خداباوری، که در پاسخ به مسئله شر از ایده خداباوری شکاکانه دفاع میکند، آیا هنوز میتواند دم از برهان غایتشناسانه (یا نظم) به سود خدا بزند. بر اساس اعتراض عمده هیوم، پاسخ به پرسش فوق منفی است؛ یک خداباور شکاک نمیتواند از برهان غایتشناسانه به سود خدا بهره برد. مسئله این است که پاسخ خداناباور به برهان غایتشناسانه کاملاً شبیه است به پاسخ خداباور شکاک به مسئلۀ شر. اگر پاسخ خداباور شکاک به مسئلۀ شر پذیرفتنی باشد، پس لابد پاسخ خداناباور به برهان غایتشناسانه هم پذیرفتنی است. استدلال میکنیم که لااقل در بادی امر به نظر میرسد که اعتراض هیوم را میتوان به صورت ادعای دو نوع تقارن میان نظم و شر بیان کرد. تقارن اول را «دلایل ناپیدای نظم» نامیدهایم و تقارن دوم را «جهل به دلایل خداوند». استدلال میکنیم که اگرچه تقارن اول برقرار نیست، تقارن دوم میتواند نتیجه استدلال غایتشناسانه را تا حد قابل ملاحظهای تضعیف کند، با این همه ممکن است خداباور از نتیجۀ تضعیفشده هم چندان ناخرسند نباشد.https://prrj.isu.ac.ir/article_75373_41cdb09d57d979b27707d039e7d79ed5.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Nietzsche’s Death of God:
An happy announcement or sad mourning?مرگ خدای نیچه: اعلامیهای سرخوشانه یا مرثیهای سوگوارانه؟69887537510.30497/prr.2020.75375FAمحمدمهدیاردبیلیاستادیار پژوهشکدۀ فرهنگ معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانJournal Article20191010The theory of 'Death of God' is Nietzsche's most famous theory. In this article, we will attempt to analyze Nietzsche's idea of the functions of ‘Death of God’ at three levels. The first level (the level of belief) is the primary level of ontological and ideological discussion about the existence or non-existence of God; the second level (humanistic encounter with the death of God) is the atheistic happiness of the absence of God, and the third level (the critical encounter with the world after God) is about the legacy of the Killers. Finally, we will discuss the question that whether Nietzsche is happy or sad about the death of God.<br /> Given that Nietzsche has adopted different approaches to the issue of "death of God" in his various works, it will be attempted to provide an interpretation of Nietzsche's position as "a whole" without regard to the temporal primacy of these works. Meantime, there are three key passages from the three books that guide our interpretation: first, Human All Too Human, second, Thus Spoke Zarathustra, and third, The Gay Science. From a critical perspective, it will be shown that 'Death of God' in Nitsche's philosophy should not be regarded as an ontological or creedal theory, but it depicts a cultural situation.نظریۀ «مرگِ خدا» مشهورترین نظریۀ نیچه است. در این مقاله میکوشیم کارکردهای ایدۀ مرگِ خدا نزد نیچه را در سه سطح تحلیل کنیم. سطح نخست (سطح باورمندی)، سطح ابتدایی بحثهای هستیشناختی و اعتقادی دربارۀ وجود یا عدم وجود خدا؛ سطح دوم (مواجههای اومانیستی با مرگِ خدا)، شادمانیِ الحادی از فقدان خدا؛ و سطح سوم (مواجههای انتقادی با جهان پس از خدا)، میراث قاتلان. در پایان نیز به این پرسش میپردازیم که آیا نیچه از مرگ خدا سرخوش است یا بر آن سوگواری میکند؟ با توجه به این که نیچه در آثار مختلفش رویکردهای مختلفی به مسئلۀ «مرگِ خدا» اتخاذ کرده است، تلاش خواهد شد تا، بدون توجه به تقدم و تاخر این آثار، تفسیری از موضع نیچه در مقام «یک کل» ارائه شود که در آثار مختلف، به فراخور بحث، لایههای مختلفی از این ایده را مطرح کرده است. در این میان سه قطعۀ بسیار کلیدی از سه کتاب راهبرندۀ تفسیر ما هستند: نخست <em>انسانی زیادهانسانی</em>، دوم <em>چنین گفت زرتشت</em>، و سوم <em>علم شادمانه</em>. در نهایت، از منظری انتقادی نشان داده میشود که نظریهی «مرگ خدا»ی نیچه نه رویکردی هستیشناختی یا باوری اعتقادی بلکه بیانگر وضعیتی فرهنگی است.https://prrj.isu.ac.ir/article_75375_d088a8603d2de29a789e455db1b76a05.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Tabatabaie on the Role of 'Itibariyyat in the Interpretation of God’s Possessionنقش نظریه اعتباریات علامه طباطبایی (ره) در تبیین صفت مالکیت خداوند891067539710.30497/prr.2020.75397FAسحرصدریدانشجوی دکتری رشته علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانکاووسروحی برندقدانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانعلیحاجی خانیدانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانمحمدسعیدی مهراستاد گروه فلسفه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.0000-0003-4663-5792Journal Article20190518As a philosophical theory, 'Itibariyyat is one of the innovations of Allameh Tabatabaie. Because of the cruciality of this theory in the framework of Tabatabai's thought, it has influenced his views in various fields including the interpretation of possession as an attribute of God. Using quantitative content analysis, the aim of this article is to explore Tabatabaie’s interpretation of God’s possession, and the extent to which it is influenced by his theory of 'Itibariyyat. Besides, it investigates how his interpretation is different from that of other scholars. It will be argued that, in contrast to other beings, God’s possession is absolute, actual, ontological, imperishable, and pertains to both essence and effect. By contrast, other beings’ possession is limited, metaphorical, revealed, perishable, and pertains to effect alone. One will recognize the relevance of the theory of 'Itibariyyat in his interpretation if one knows that Tabatabaie’s view of God’s possession would not be different from that of others without adopting this theory.یکی از نوآوریهای علامه طباطبایی نظریه اعتباریات است. این نظریه به دلیل کلیدی بودنش بر آرای ایشان در زمینههای مختلف تأثیر گذاشته است، و یکی از این موارد تبیین صفت مالکیت خداوند است. مقالۀ حاضر با روش جستجوی کتابخانهای و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی (توصیفی-تحلیلی)، نظریۀ علامه طباطبایی در تبیین صفت مالکیت خداوند را تبیین کرده و میزان تأثیرگذاری نظریۀ اعتباریات ایشان را در این تبیین و نیز تفاوت آن با نظر برخی دیگر از اندیشمندان را نشان داده و به این نتیجه رسیده است که مالکیت خداوند بر خلاف دیگر موجودات مالکیت مطلق، مالکیت ذات و آثار، مالکیت حقیقی، مالکیت تکوینی، و مالکیت زوالناپذیر است، حال آن که مالکیت دیگر موجودات مالکیت غیرمطلق، مالکیت آثار، مالکیت مجازی، مالکیت تشریعی و مالکیت زوالپذیر است. اهمیت نظریۀ اعتباریات در اندیشۀ ایشان هنگامی معلوم میشود که بدانیم اگر در تبیین صفت مالکیت خداوند در اندیشۀ ایشان نظریه اعتباریات کنار نهاده شود، نظریۀ ایشان تفاوت چندانی با نظریات دیگر اندیشمندان نخواهد داشت.https://prrj.isu.ac.ir/article_75397_d7fb64ed0ec4132d35ff565f432ad3cf.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Polkinghorn's New Model For God's Relationship with the World based on Criticism of Thomistic Traditional Conception of Godالگوی نوین پوکینگهورن از ارتباط خدا با عالم با نقد تصور سنتی توماسی1071307544610.30497/prr.2020.75446FAنیمانریمانیدانشجوی دکتری فلسفه دین، دانشکده الهیات، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0001-7003-8977Journal Article20191022The necessity of consideration and usage of the modern sciences is the core of John Polkinginghorn's approach to theological problems. Although he is generally committed to a personal, sublime, and distinct conception of God, which can be ascertained in Thomistic well-known conception of God, he criticizes this Thomistic conception. The main focus of his critiques is God's active relationship with the world and creatures, especially human beings. In this article, after citing Pokinghorn's critique of the Thomistic model, his new model has been introduced. Being stemmed from the capacities of modern physics, especially information causality, this model stays far from the problems of the Thomistic model. His model, in addition to allowing the role of God's eternal creation, leaves room for the Lordship and the influence of God's Will in the universe. In the end, we will evaluate Palkinghorne's view, which has three aspects: scientific, religious, and philosophical.رویکرد کلان جان پوکینگهورن در مواجهه با مسائل الهیاتی تأکید بر لزوم توجه و استفاده از علوم جدید است. او به تصور شخصی، متعالی و متمایز از خداوند به طور کلی ملتزم است و با این حال نقدهایی بر تصور رایج توماسی از خداوند وارد میسازد. محور اصلی نقدهای او مسئلۀ ارتباط فعالانۀ خداوند با جهان و مخلوقات خصوصاً انسان است. در این مقاله، پس از بیان نقدهای پوکینگهورن بر تصور توماسی از خداوند و ارتباط او با جهان، الگوی جدیدی که او معتقد است مشکلات پیشین را ندارد و همچنین برخاسته از ظرفیتهای فیزیک نوین است معرفی خواهد شد. در پرتو ظرفیتهای فیزیک جدید، به ویژه علّیت اطلاعاتی، پوکینگهورن کوشیده است تبیینی از ارتباط خداوند با عالم هستی ارائه کند که علاوه بر نقش خالقیت ازلی برای ربوبیت و تأثیر ارادۀ خاص خداوند در عالم نیز جایی را باز میگذارد. در این مقاله، دیدگاه او را که دارای سه وجه علمی، دینی و فلسفی است از همین سه وجه مورد ارزیابی انتقادی قرار خواهیم داد.https://prrj.isu.ac.ir/article_75446_3cc589777b429f93c1b253fc20d226f6.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Deep Ecology; a Movement against the Human/Nature Dichotomy and Its Critique: A Theological Approachبومشناسی ژرفنگر: جنبشی علیه دوگانۀ انسان/طبیعت و نقد آن (رویآوردی الهیاتی)1311547544710.30497/prr.2020.75447FAاحمدعبادیدانشیار فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.0000-0003-4719-2196محمدامدادی ماسولهدانشجوی دکتری فلسفه معاصر، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران0000-0001-7907-910XJournal Article20191115Since the dichotomy of humans/nature paves the way for human beings' supremacy to treat nature as they desire, this dichotomy has obtained a primary role in environmental ethics. Discerning the entanglement of human beings and nature, the deep ecology movement by criticizing this dichotomy, provided some useful results for environmental ethics, worth to mention the uprising against the humans' aggressive dominance in culture and civilization in Western countries, true humane self-realization through self-transcendence, and the consideration of the rehabilitation of missing rights of nonhuman beings. Despite these valuable points, this movement has some deficiencies which can be cured by the reformation of its ideas through a religious-theological perspective. Having no coherence philosophy that results in vague and general claims about ecological issues, the absence of a comprehensive program as a ground for a specific life hierarchy, neglecting the high status of humanity, and its ineffectiveness in undeveloped countries are among the deficiencies of this movement. This article explains these issues analytically.دوگانهانگاری انسان/طبیعت دیدگاهی است که با تبیین خاصی از ارتباط میان انسان و طبیعت نقشی تعیینکننده و سرنوشتساز در اخلاق زیستمحیطی یافته است. در این دیدگاه، انسان به عنوان وجه برتر این تقسیمبندی حق هر گونه استفاده و رفتار با طبیعت را دارد. در نظر جنبش بومشناسی ژرفنگر، به دلیل درهمتنیدگیِ انسان و طبیعت نمیتوان این دو را مجزا از یکدیگر دانست. این نگرش به دلیل نقد تفکر دوگانۀ انسان/طبیعت دارای نکات مفید و سودمندی در باب اخلاق زیستمحیطی است، که از آن جمله است: خیزش علیه روحیۀ سلطهگر و انسانمحورِ فرهنگی و تمدنی در مغربزمین؛ خودشکوفاییِ اصیلِ انسانی از طریق فرارفتن از خود؛ توجه به احیای حقوق ازدسترفتۀ موجودات غیرانسانی. این جنبش، به رغم داشتنِ این نقاط قوت، ضعفهایی نیز دارد و ما معتقدیم با نگاهی دینی-الهیاتی و از طریق اصلاح و بازاندیشی آرای این جنبش میتوان به رهیافتی درست در مورد ارتباط انسان/طبیعت دست یافت. این موارد از این قرارند: نداشتن یک فلسفۀ منسجم که نتیجۀ آن مبهماندیشی و کلیگویی در خصوص مسائل محیطزیستی است؛ نبود برنامهای جامع به منظور ایجاد بستری برای یک سلسلهمراتب معین حیاتی؛ غفلت از مقام والای انسانی؛ عدم کارآمدی در کشورهای توسعهنیافته. هدف از این نوشتار نقد نظریۀ دوگانگی انسان/طبیعت در اخلاق زیستمحیطی طبقِ هنجارهای بومشناسی ژرفنگر و نیز اصلاح و تکمیل نقاط ضعف این جنبش با تکیه بر آموزههای الهیاتی در مسئلۀ حاضر است.https://prrj.isu.ac.ir/article_75447_7432dc2a0d1c4b7628a168ef478d8cf4.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Conditions for a Theory of Meaning of Life: Susan Wolf's Perspectiveشرایط یک نظریة «معنای زندگی» از دیدگاه سوزان ولف1551747544810.30497/prr.2020.75448FAطاهرهاشراقیدانشجوی دکتری فلسفه دین، دانشگاه تهران، تهران، ایرانمحمدرضابیاتاستادیار گروه فلسفه دین، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0003-6873-4078Journal Article20191103In recent decades, analytical philosophers have argued for the ‘meaning of life’ as a normative, independent category and hence have criticized the reductionist approaches based on two normative categories of ethics and happiness. Presenting the subjective and objective conditions, Susan Wolf attempts to offer a novel theory of ‘meaning of life’ that dismantles the simplified relationship between this concept and two notions of ethics and happiness. She claims that to theorize the ‘meaning of life’ we require to establish a set of particular values that allow a given individual human to go beyond her own narrow values and therefore generate a sense of satisfaction for herself. According to her, this establishment of empowering values is a necessary condition for a theory of ‘meaning of life’ to be autonomous from existing theories of ethics and happiness. She subsequently reviews and brings into question some of the criteria developed to capture and identify the objective, meaningful values, such as subject-independence, judgment from the third person’s perspective, developing a person's abilities, and a competent judge. Thus, she concludes that there is no definitive standard to assess such values. Instead of having a specific theory, she alternatively seeks a direct and active engagement with personal experiences to distinguish between meaningful actions and ethical, joyful ones. While Wolf’s conception of a meaningful life has some deficiencies, such as the impossibility of recognizing the meaning-giving actions in the absence of any theory, her conceptual development of ‘meaning of life’ has been influential in liberating this concept from notions of ethics and happiness.در دهههای اخیر، فیلسوفان تحلیلی با دفاع از «معنای زندگی» به مثابۀ یک مقولۀ هنجاری مستقل، تقلیل آن به دو مقولۀ هنجاری اخلاق و خوشبختی را ناروا دانستهاند. سوزان ولف نیز با ارائۀ شرایط انفسی و آفاقی برای یک نظریۀ معنای زندگی تلاش کرده است معنای زندگی را از دو مقولۀ اخلاق و خوشبختی جدا کند. او معتقد است یک نظریۀ معنای زندگی باید بتواند با ارائۀ ارزشهای خاصی زمینۀ ارتباط هر فرد انسانی با ارزشهایی فراتر از ارزشهای محدود خودش را فراهم کند و احساس رضایت در او پدید آورد، و در غیر این صورت نمیتوان آن را از نظریههای هنجاری اخلاق و خوشبختی جدا کرد. او سپس با نقد و بررسی معیارهایی مانند استقلال منبع ارزش از فرد، داوری از نگرگاه سوم شخص، و افزایش تواناییهای فرد و داور آرمانی که برای تشخیص ارزشهای آفاقی معنابخش به زندگی پیشنهاد شده است، نتیجه میگیرد که نمیتوان معیارهای قاطعی برای تشخیص ارزشهای آفاقی ارائه داد. لذا بر این باور است که میتوان بدون نظریه و با رجوع مستقیم به تجربههای خویش رفتارهای معنادار را از رفتارهای اخلاقی و توأم با خوشبختی تشخیص داد. اگرچه نظریۀ ولف با انتقاداتی مانند عدم امکان تشخیص رفتارهای معنابخش بدون نظریه و صرفاً با رجوع مستقیم به تجربه و نقضهای کمبل و آرپلی مواجه است، ولی حتی در صورت پذیرش اشکالات فوق نیز میتوان نظریۀ او را قابل دفاع دانست، زیرا توانسته است معنای زندگی را از دو مقولۀ زندگی اخلاقی و خوشبختی جدا سازد.https://prrj.isu.ac.ir/article_75448_1a1f9720ea6295ccc73b43c07287b160.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Surveying Problem of God’s Foreknowledge in Abū al-Barakāt al-Baghdādī’s view and Open Theismبررسی مسأله علم پیشین خداوند در دیدگاه ابوالبرکات بغدادی و الهیات گشوده1751967544910.30497/prr.2020.75449FAسید محمد علیدیباجیدانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه تهران، پردیس فارابی، قم، ایران0000-0003-1900-7395عیسیمحمدی نیادانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه تهران، پردیس فارابی، قم، ایرانJournal Article20191111Abū al-Barakāt al-Baghdādī’ is one of the philosophers who have denied God’s foreknowledge. His view is influenced by his thoughts about Divine Knowledge, changes in Divine Will, and attribution of temporality to Him. Open theism as a new theological school, by proposing the dynamic Omniscience view and attributing the experience of time to God, believes in the openness of the future, and denies Divine foreknowledge. By examining the views of Abu al-Barakat al-Baghdadi and open theists, it can be seen that the attribution of temporality and passive knowledge to God are among the necessary grounds for rejecting divine foreknowledge by both of them, which led them to accept the causal and epistemic openness of the future. This article surveys analytically and critically the similarities between their views.ابوالبرکات بغدادی یکی از فیلسوفانی است که علم پیشین الهی به آینده را انکار کرده و این دیدگاه او متأثر از نگاهش به نحوۀ تحقق علم، تجدد اراده در خداوند، و انتساب زمانمندی به اوست. همچنین، در میان مکاتب الهیاتی نوین، خداباوری گشوده نیز قائل به گشودگی آینده و نفی علم پیشین الهی است. الهیدانان گشوده برای رسیدن به این اعتقاد نظریۀ علم مطلق پویا را مطرح کرده و تجربۀ زمان را به خداوند نسبت دادهاند. پس از بررسی دیدگاه ابوالبرکات بغدادی و الهیدانان گشوده در مسئلۀ علم پیشین خداوند، میتوان پی برد که انتساب زمانمندی به خداوند و انفعالی دانستن علم الهی از جمله زمینههای لازم برای نفی علم پیشین الهی از سوی این دو بوده و منجر به پذیرش گشودگی علّی و معرفتی آینده توسط قائلین به الهیات گشوده شده است. پژوهش حاضر به بررسی مشابهت دیدگاه ابوالبرکات و الهیات گشوده در نفی علم پیشین الهی میپردازد و این موضع را مورد ارزیابی قرار خواهد داد.https://prrj.isu.ac.ir/article_75449_21354e8024a4260d693a0c258fb366d8.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420The Doctrine of “Unity in Multiplicity and Multiplicity in Unity” and Its Role in Explaining Individual Unity of Existenceنقش آموزه «وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت» در تبیین توحید شخصی وجود1972167545310.30497/prr.2020.14441.1555FAمحمدرضاارشادی نیادانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.Journal Article20200121"Unity in multiplicity and multiplicity in unity" is an effectual doctrine in explaining the purposes of transcendental wisdom, particularly the unification (tawhid) of existence. Transcendental theosophers like mystics have emphasized this doctrine. For clarifying the different features of this issue, they have put the explanation of the monistic worldview in variegated expressions. Individual unity of existence utilizes justification, explanation, and argumentation to emphasize both unity and multiplicity in the same way. Each of These justifications is illuminating in divine wisdom under abbreviations or fundamental principles. Provided good explanations, essence (haqiqah) and thinness (raqiqah), apparent (Zahir) and manifester (Muzhir), and Simple Essence (Basit al-haqiqah) are those doctrines which are very illuminating in transcendental wisdom. Besides, the principle of "unity in multiplicity and multiplicity in unity" with distinct formulation, has been developed and led the audience to individual unity of existence. Picking some passages from Aqa Ali Modarres' writings and abrading them together, some amateurs in transcendental wisdom expressed that this doctrine in his philosophy is restricted to the gradation of existence and is in contrast to individual unity of existence. Reviewing the claims in these articles and finding the explanation of this doctrine among explicit sayings of Aqa Ali Modarres will pave the way for the sound understanding of transcendental theology.«وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت» از آموزههای پرتأثیر در بیان مقاصد حکمت متعالیه به ویژه توحید وجود است. حکمای متعالی، به سان عرفای محقق، بر این مهم تأکید کردهاند. در ادبیات فلسفی و عرفانی، تبیین جهانبینی یگانهانگار از تفنن تعبیر برخوردار است، تا ابعاد مسئله به وضوح گراید. وحدت شخصی وجود به همان اندازه که برای پافشاری بر وحدت بر توجیه و تبیین و استدلال اصرار دارد، برای تبیین کثرات نیز توجیه مستدل ارائه میدهد. هر یک از این توجیهها با عناوین اختصاری یا قواعد راهبردی و زیربنایی در حکمت الهی نورافشان است. آموزۀ حقیقت و رقیقت، ظاهر و مظهر، و «بسیط الحقیقة کل الاشیاء ولیس بشیء منها» در این راستا با تبیین متناسب در حکمت متعالیه فروغگستر است. بر این ثروت، آموزۀ «وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت» را باید افزود که در حکمت متعالیه با ادبیات ویژه جایگاه خود را نشان میدهد و مخاطب را تا وحدت شخصی وجود راهنمایی و همراهی میکند. برخی تازهواردان این آموزه را در دیدگاه آقاعلی مدرس، با برش و سایش عبارات و به قیمت تحریف و اتهام، مقصور به بیان تشکیک در مراتب و منافی و معارض با توحید شخصی وجود پنداشتهاند. بررسی ادعاهای مطرحشدۀ برخی مقالات دربارۀ این آموزه و تبیین آن در بیانات صریح آقاعلی مدرس و حکمت متعالیه راه را به درک استوار الهیات متعالی هموار خواهد کرد.https://prrj.isu.ac.ir/article_75453_fd23a83ed38c39d4531ddb6601e541f9.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420The Reliability and the Purpos- Refutation Arguments in Proving Prophets' Infallibility: A Critical Surveyبررسی و نقد براهین نقض غرض و اعتماد در اثبات عصمت انبیاء2172397545510.30497/prr.2020.12615.1539FAحسیناترکدانشیار گروه فلسفه، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.Journal Article20191111<span>The </span><em>Reliability Argument</em><span> and the </span><em>Purpose-Refutation Argument</em><span> are the two most important logical arguments that have been alleged by Islamic theologians, and Shia in particular, for proving divine prophets’ infallibility. According to the </span><em>Purpose-Refutation Argument</em><span>, if prophets were not infallible, God’s purpose in sending them for guiding people would be unattainable, because in this case, people by following the examples of prophets, would be led astray and consequently commit sins. Based on the </span><em>Reliability Argument</em><span>, if prophets commit sins, have mistakes, and fade into oblivion, people would lose their confidence in them. For that reason, prophets must be completely infallible and incapable of sinning (minor or major). This paper argues that there are some serious objections to these two arguments: People can rely on prophets without any need of their absolute infallibility; God can attain His goal by sending fallible prophets; The arguments involve is/ought fallacy, and the conclusion is more restricted than the claim of prophets’ complete infallibility.</span>این مقاله در زمینۀ کلام شیعی به بررسی دو برهان عقلی در اثبات عصمت انبیاء میپردازد. برهان نقض غرض و برهان اعتماد مهمترین براهین عقلی هستند که متکلمان اسلامی، به ویژه شیعی، برای اثبات عصمت مطلق انبیاء اقامه کردهاند. بر اساس برهان نقض غرض، اگر انبیاء معصوم نباشند، غرض خداوند از ارسال رسل برای هدایت مردم میسر نخواهد شد؛ چراکه با ارتکاب معاصی توسط انبیاء و تبعیت مردم از آنها، مردم نیز دچار گمراهی خواهند شد. بر اساس برهان اعتماد، از آنجا که هدایت مردم منوط به اعتماد و وثوق آنها به انبیاء است و ارتکاب معاصی، خطا و نسیان موجب سلب اعتماد کامل مردم به انبیاء میشود، بنابراین ضروری است انبیاء به طور مطلق از هر گونه سهو، نسیان و عصیان، کوچک و بزرگ، معصوم باشند. سؤال اصلی این تحقیق این است که آیا برای تحقق غرض الهی و اعتماد مردم به انبیاء نیازی به فرض عصمت مطلق است؟ با بررسی این براهین به این نتیجه رسیدیم که اشکالات متعددی بر آنها وارد است: جواز اعتماد به انبیاء بدون فرض عصمت مطلق آنها، تحقق غرض الهی با ارسال رسولان غیرمعصوم، مغالطۀ استنتاج هست از باید، اخص بودن این براهین از مدعا، همگی از جمله نقدهای وارد بر آنهاست.https://prrj.isu.ac.ir/article_75455_42fd7f88bc1ef7a37d84b9b759280209.pdfدانشگاه امام صادق علیهالسلامپژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت)2228-657818120200420Allamah Jafari on the Explanation of Will ('Iradah) and Free Will ('Ikhtiyar): A Confrontation with Transcendental Wisdom (Hikmah Muta'aliyah) and Na'ini's Schoolدیدگاه علامه جعفری در تحلیل اراده و اختیار در مواجهه با حکمت متعالیه و مکتب نائینی2412627547610.30497/prr.2020.13798.1523FAعبداللهنصریاستاد فلسفه، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.Journal Article20191208Having the intention of improving philosophers' theory about voluntary action, the proponents of Na'ini's school introduced two concepts of seeking (<em>Talab</em>) and sovereignty (<em>Saltanah</em>). One can see disagreement between philosophers and Na'ini's school on their theories about the origin of humans' will. According to Na'ini's school, the analysis of humans' free will, reveals that its root is their soul's sovereignty. Meanwhile, the examination of Allamah Jafari's thought shows that his theory about this problem differs from both philosophers and Na'ini's school. Based on his anthropological principles, he starts talking about determination and free will from humans' self-love and considers free will as the action and effect of the soul. Different souls mean different free will and personalities. Introducing a new definition for free will as an "I" who oversees the positive and negative aspects of an action, he discusses the role of "I" in originating free will and fulfilling a voluntary act.در مکتب نائینی در صدور فعل اختیاری از مفهومی به نام طلب و سلطنت نام بردهاند و به زعم خود خواستهاند که نقاط ضعف تحلیلهای فلاسفه را جبران کنند. در باب منشأ اراده نیر میان فلاسفه و مکتب نائینی برخی اختلافنظرها وجود دارد. در تعریف و تحلیل مفهوم اختیار نیز مکتب نائینی به نقد فلاسفه پرداخته و اختیار را ناشی از سلطنت نفس به شمار آوردهاند. در این میان علامه جعفری آراء خاصی دارد که در بعضی موارد هم با دیدگاه فلاسفه و هم مکتب نائینی تفاوت دارد. وی با توجه به مبانی انسانشناسی خود بحث جبر و اختیار را از حب ذات انسان آغاز کرده و اراده را فعل نفس و معلول آن به شمار میآورد که شخصیت و انگیزههای مختلف انسانها موجب اختلاف ارادههای انسانها میشود. وی با تعریف خاص خود از اختیار، که آن را نظارت من بر دو جهت مثبت و منفی کار میداند، از نقش من در صدور اراده و تحقق فعل اختیاری بحث میکند.https://prrj.isu.ac.ir/article_75476_fcd2ee8c91fb023297819a45da61a0fc.pdf